Η στοματική αναπνοή είναι μια συνήθεια (έξη) κατά την οποία η είσοδος και έξοδος του αέρα κατά την αναπνοή γίνεται μονίμως διαμέσου του στόματος κι όχι της μύτης. Έτσι η  κάτω γνάθος είναι πεσμένη, τα χείλη είναι χωρισμένα μεταξύ τους και η γλώσσα δεν βρίσκεται στη φυσιολογική της θέση.
 
Αιτίες που προκαλούν στοματική αναπνοή μπορεί να είναι:
  • Δυσπλασίες ρινικής κοιλότητας (σκολίωση ρινικού διαφράγματος, αδενοειδείς εκβλαστήσεις ή «κρεατάκια», πολύποδες)
  • Ανωμαλίες δοντιών από το πιπίλισμα των δακτύλων
  • Υπερτροφικές αμυγδαλές
  • Τραύμα στην περιοχή της μύτης με συνέπεια απόφραξη της ρινικής οδού
  • Βλάβες στη μαλακή υπερώα (ουρανίσκος)
 
Η στοματικές εκδηλώσεις που εμφανίζονται χαρακτηριστικά σε κάποιον που πάσχει από στοματική αναπνοή περιλαμβάνουν το συνεχώς ανοικτό στόμα, τον ανοικτό ισθμό του φάρυγγα, ενώ η γλώσσα «πέφτει» στο έδαφος του στόματος, ανάμεσα στα κάτω δόντια. Επίσης εμφανίζονται ορθοδοντικές ανωμαλίες όπως πεταχτά επάνω πρόσθια δόντια και στένωση της επάνω γνάθου. Το πρόσωπο αποκτά μια αδύνατη όψη, χλωμή, τα ρουθούνια είναι στενά και το άνω χείλος κοντό και υποτονικό, μέσα από το οποίο προβάλουν τα επάνω δόντια («αδενοειδές προσωπείο»). Ακόμη και νυχτερινές αναπνευστικές δυσλειτουργίες μπορούν να εμφανιστούν όπως το ροχαλητό, η άπνοια ύπνου και ο ανήσυχος ύπνος. Από το στόμα επίσης παρατηρείται ξηροστομία καθώς ο βλεννογόνος στεγνώνει και ακόμη κακοσμία, ιδιαίτερα το πρωί. Συχνές είναι και οι φλεγμονές των ούλων (ουλίτιδες) σε άτομα με στοματική αναπνοή κυρίως κοντά στα επάνω πρόσθια ούλα. Τέλος, λόγω του ότι η θέση της κεφαλής αλλάζει ώστε να επιτρέπει την ευκολότερη δίοδο του αέρα, οι επίδραση των μυών της κεφαλής επίσης αλλάζει και οδηγεί κατά την ανάπτυξη σε διαφοροποιήσεις στην γενικότερη εμφάνιση του προσώπου (στενό κρανίο και μεγαλύτερο ύψος προσώπου).
 
Η οδοντιατρική φροντίδα των ασθενών με στοματική αναπνοή θα πρέπει να επικεντρώνεται στην αντιμετώπιση της ξηροστομίας  με ειδικά σκευάσματα τοπικής χρήσης, καθώς και στον έλεγχο της ουλίτιδας. Επίσης θα πρέπει να γίνεται χρήση φθοριούχων στο ιατρείο και το σπίτι διότι υπάρχει κίνδυνος τερηδονισμού των δοντιών, καθώς και τακτικός έλεγχος των σφραγισμάτων διότι λόγω της εξάτμισης του σάλιου αυτά εμφανίζουν συχνά ρωγμές ή μικροσπασίματα στα όρια τους.
 
Ο οδοντίατρος οφείλει να καταγράψει όλα τα σημεία και τα χαρακτηριστικά που θα εντοπίσει και που υποδηλώνουν την ύπαρξη στοματικής αναπνοής, ώστε ο ασθενής να παραπεμφθεί στον ειδικό (ορθοδοντικό, γναθοχειρουργό, ωρυλά) και να του προσφερθεί έτσι ολοκληρωμένη θεραπευτική αγωγή.